မေတ္တာရှင်ဆင်မင်း

မေတ္တာရှင်ဆင်မင်း

ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက ဟိမဝန္တာ တောအုပ်ကြီး၌ ဆင်မင်းတစ်ပါး နေထိုင်၏။ ထိုဆင်မင်းကား အလွန် မေတ္တာစိတ်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထားတတ်သူ ဖြစ်၏။ မိမိအနီးအပါး၌ နေထိုင်ကြသော တောတွင်း သတ္တဝါအပေါင်းတို့အား အကူအညီပေးရန် အမြဲ အသင့်ရှိ၏။

တစ်နေ့သောအခါ တောအုပ်ကြီး၌ မီးလောင်ကျွမ်းလေ၏။ မီးသည် အလွန် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းသောကြောင့် တောတွင်း သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် အလွန် ကြိုးစားကြကုန်၏။ သို့သော် မီး၏ အရှိန်အဟုန်သည် အလွန် ပြင်းထန်သောကြောင့် အချို့သော သတ္တဝါတို့သည် မီးထဲ၌ ပျက်စီးဆုံးရှုံးကုန်၏။

ဆင်မင်းသည် မိမိ၏ အနီးအပါး၌ နေထိုင်ကြသော သတ္တဝါတို့၏ အဖြစ်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန် စိတ်တော်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် မီးကို ငြိမ်းအေးစေရန် ကြံရွယ်၏။ ဆင်မင်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ မီးကို ငြိမ်းအေးစေရန် ကြိုးစားလေ၏။ ဆင်မင်းသည် မိမိ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို အသုံးပြု၍ မီးကို ငြိမ်းအေးစေရန် ကြိုးစားလေ၏။

“အို တောတွင်း သတ္တဝါအပေါင်း၊ ငါ့အား အကူအညီ တောင်းခံကြလော့။ ငါသည် သင်တို့အား ကယ်တင်ရန် အသင့်ရှိ၏” ဟု ဆင်မင်းက ကြွေးကြော်လေ၏။

သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် ဆင်မင်း၏ အသံကို ကြားနာရသောအခါ အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ဆင်မင်းထံသို့ အပြေးအလွှား ချဉ်းကပ်ကြကုန်၏။ ဆင်မင်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို အသုံးပြု၍ သတ္တဝါတို့အား မီးဘေးမှ ကယ်တင်လေ၏။

ဤသို့ ပြုလုပ်ရင်း ဆင်မင်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများစွာကို မီးလောင်ကျွမ်းစေ၏။ ဆင်မင်းသည် အလွန် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရသော်လည်း မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မစွန့်လွှတ်။ မိမိ၏ အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်၍ အခြားသူတို့အား ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားလေ၏။

ထိုအချိန်၌ နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးသည် ဆင်မင်း၏ မေတ္တာ စေတနာကို အံ့သြမှင်သက်လျက် ထင်ရှားပေါ်လာ၏။ နတ်မင်းကြီးက ဆင်မင်းအား “အို မေတ္တာရှင်ဆင်မင်း၊ သင်၏ မေတ္တာ စေတနာသည် အလွန် မြင့်မြတ်လှ၏။ သင်၏ စေတနာကို ငါ အသိအမှတ်ပြု၏။ သင်သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်၍ အခြားသူတို့အား ကယ်တင်ခြင်းသည် အလွန် မိုက်မဲသော အပြုအမူ ဖြစ်၏။ သင်သည် မိမိကိုယ်ကို မစောင့်ရှောက်ပါက မကြာမီပင် အားနည်း၍ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ဆင်မင်းသည် နတ်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားနာရသောအခါ မိမိ၏ အပြုအမူသည် မိုက်မဲသော အပြုအမူ ဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်လေ၏။ ဆင်မင်းသည် နတ်မင်းကြီးအား “အို နတ်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ အမှားကို ကျွန်ုပ်သိပါ၏။ ကျွန်ုပ်သည် ယခုမှ စ၍ မိမိကိုယ်ကို ပြုစုပြီးမှ အခြားသူတို့အား ကူညီပါမည်” ဟု ကတိပြုလေ၏။

ထိုအခါ နတ်မင်းကြီးသည် ဆင်မင်း၏ စေတနာကို ဂုဏ်ပြုလျက် ဆင်မင်းအား အသက်ရှည်ကျန်းမာစေသော ဆေးတစ်ပါးကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ဆင်မင်းသည် ထိုဆေးကို သောက်သုံးပြီးနောက် အလွန် ကျန်းမာသန်စွမ်းလာ၏။ ထို့နောက် ဆင်မင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပြုစုပြီးမှ အခြားသူတို့အား ကူညီလေ၏။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ဆင်မင်းသည် အသက်ရှည်ကျန်းမာစွာဖြင့် ချမ်းသာစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်လေ၏။

အနှစ်သာရ – မိမိကိုယ်ကို မစောင့်ရှောက်ဘဲ အခြားသူတို့အား ကူညီခြင်းသည် အကျိုးမရှိနိုင်။ မိမိကိုယ်ကို ပြုစုပြီးမှ အခြားသူတို့အား ကူညီခြင်းသည်သာ အမြတ်ဆုံးသော အလှူ ဖြစ်၏။

အကျင့်မြတ် – သီလ၊ ပညာ